sobota, 11 października 2014

Od Anette

 Szłam spokojnie ulicą, obserwując szare i nudne uliczki. Gołębie ze spokojem rozdzielały między sobą okruszyny chleba, nie kłócąc się. Jakież to mądre stworzenia, o wiele bardziej altruistyczne niż ludzie. Dojrzałam na końcu ulicy smętną ławeczkę i skierowałam się tam, by po prostu odpocząć. Ludzie patrzyli na mnie, szepcąc, ktoś robił zdjęcia. Denerwowało mnie to nadal, mimo, że takie sytuacje zawsze mi się zdarzają. Ale tak to już jest jak się jest córką prezydenta... W końcu dotarłam do celu i przycupłam tam, otwierając książkę. Założyłam przeciwsłoneczne okulary, które kontrastowały z moim ubiorem. Był to mój mały sekret, bo lubiłam ten wynalazek, a teoretycznie nie powinnam takowych w ogóle tolerować. Siedziałam tam przez dłuższą chwilę, zagłębiając się w lekturze. Twarda, podniszczona oprawa nadawała książce duszy. Z błogością wdychałam ten kojący zapach starego papieru, który przywodził mi na myśl bibliotekę mego ojca. Delikatnie przewracałam strony, jakby dzieło było czymś najważniejszym na świecie. Wkrótce jednak zegar na ratuszu zaczął wskazywać umówioną godzinę 13, co zmobilizowało mnie do ruszenia w drogę. Minęłam kilka krótkich uliczek i znalazłam się przy jednej z moich ukochanych placówek. Weszłam bez skrupułów do przedpokoju, ówcześnie zdejmując mój kapelusz z pokaźnym rondem. Moją uwagę przyciągnął jednak cień kobiety, wyraźnie widoczny na końcu korytarza. Chwyciłam więc mój kapelusz z powrotem i pewnym krokiem zbliżyłam się do postaci. Ta zauważyła mnie i, jakby czekając, ponagliła mnie gestem dłoni. Gdy zbliżyłam się na odpowiednią odległość, by ujrzeć rysy twarzy nieznajomej, ta odezwała się, wydobywając ze swojego gardła śpiewne, acz przejmujące dźwięki:
- To raczej nie jest miejsce w którym pokazują się takie szychy.- stwierdziła a ja skrzywiłam się z niesmakiem. Nie uważałam się za żadną "szychę" i za takową nie chciałam być postrzegana. Jednakże oparłam się o ścianę i stwierdziłam zimnym tonem:
- Najwidoczniej są wyjątki.- wtedy to moja rozmówczyni skierowała głowę ku światłu i mogłam ujrzeć je twarz. Delikatne rysy, ciemne oczy. Normalna obywatelka. Nosiła na sobie lekki makijaż a na jej twarzy ukazała się nonszalancja. Zbliżyłam się o krok do kobiety której nigdy nie widziałam. Ponownie zdjęłam mój kapelusz, a następnie odstąpiłam też tiulowych, białych rękawiczek. 
- W takim razie czego tu szukasz?- odparła, wrogo nastawiona. Odtrącała mnie specjalnie, musiała mieć coś na sumieniu. Uśmiechnęłam się do niej tajemniczo, spoglądając na zegarek. Wyjęłam z mojej torebki kalendarzyk i pomachałam jej przed nosem.
- Sprawy służbowe, jestem umówiona.- z triumfem otworzyłam notes i wskazałam palcem na wielki napis "Spotkanie o 13:00". Miałam jednak nieodparte wrażenie, że dziewczyna coś podejrzewa. Odbierając ten fakt, szybko schowałam mój rozkład dnia w czeluście torby a następnie schowałam tam rękawiczki. Następnie skierowałam wzrok na kobietę, oczekując treściwej odpowiedzi. Nie otrzymywałam jej jednak przez długi czas, więc w końcu spokojnie odwróciłam się na pięcie i spokojnym krokiem zaczęłam się kierować w stronę drzwi z mosiężną kołatką.

<Alice? Czy mnie zatrzymasz?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz