poniedziałek, 13 października 2014

Od Alice - CD Anette

Białe chmury przemierzały leniwie błękitne niebo. Właściwie to dzięki niemu jeszcze mieszkam w mieście. W okół pełno maszyn, idiotycznych urządzeń i ludzie błądzący wzrokiem po ekranach. Beznadziejne stworzenia... tylko żelastwo i kolorowe zdjęcia im w głowie. Brzydzę się nimi. Zawsze, gdy tylko opuszczam dom, naciągam ogromny kaptur na głowę, by nie musieć na nich patrzeć.
- Ty patrz się, Anticos!- piskliwy głosik, jakiejś dziewczyny dotarł do moich uszu.
- Rzadko się ich już widuje. Chyba coraz więcej tych sierot przeciera oczy i staje się jednym z nas- pogardliwy śmiech chłopaka zawtórował dziewczynie, która zaczęła się śmiać, tak jak pozostali członkowie grupki.
- Ciekawe, czy chociaż pisać potrafią.
- Te.. zacofana! Chodź tu opowiesz nam co nieco.
Uniosłam wzrok, wbijając paraliżujące spojrzenie w Invencionów. Wyjęłam mały nóż i skierowałam go w stronę zmieszanych nastolatków.
- I co? Który jeszcze taki mądry?- syknęłam, wymierzając w jednego z chłopców.
Prychnęłam pogardliwie, widząc jak potulnie spuszczają wzrok. Skryłam się w ciemnej uliczce, patrząc w niebo. Jeszcze tylko kilka tygodni i opuszczę to ohydne miasto.
Tonąc w myślach, kątem oka, dostrzegłam ruch śnieżnych falbanek. Wybiegłam z cienia, łapiąc wzrokiem kobietę z ogromnym kapeluszem.
Czekoladowe włosy wydały mi się być znajome. Czyżby to była córka prezydenta?
Wybiegam za nią, obserwując gdzie idzie. Znany mi budynek okazał się być jej celem. Gdy tylko otwarłam bramkę, szybkim krokiem ruszyłam do ogrodzenia i przeszłam przez otwarte okno.
Ta.. nie przystoi to oczywiście kobiecie, ale... wdawanie się w bójki również. Nim ta zamknęła za sobą drzwi, czekałam na nią pod ścianą. Była nieco zaskoczona, jednak gestem ośmieliłam ją do podejścia.
- To raczej nie jest miejsce w którym pokazują się takie szychy- zerknęłam na nią.
- Najwidoczniej są wyjątki- przymrużyła lekko oczy, próbując dostrzec rysy mej twarzy. Ruszyłam więc w stronę światła, by mogła mi się lepiej przyjrzeć.
W końcu zerknęła na swój zegarek, mówiąc o jakimś spotkaniu. Jeszcze tylko szybkie zlustrowanie mnie wzrokiem i obrócił się na pięcie w stronę drzwi.
Pobiegłam za nią cicho, przytrzymując dłonią drzwi.
- A co jeśli ja jestem osobą, z którą musisz się spotkać?- błysk w moim oku, zaintrygował na sekundę kobietę.
- Szczerze mówiąc wątpię. Nie jesteś chyba osobą zbyt... dobrze wychowaną osobą- odchrząknęła, patrząc na klamkę.
- Hmm... pyskata jesteś- zaśmiałam się pod nosem.- Nie łatwo Cię zastraszyć.
- Osobie, której ciągle grożą amatorzy, musi sobie jakoś sama radzić- spojrzała mi w oczy, podkreślając "amatorzy". Czyżby uważała mnie za jednego z nich?
- Amatorzy? Chyba nie wiesz z kim masz do czynienia moja droga. Ale wiesz... lubię Cię. Widzę, że jesteś na tyle odważna.. bądź nierozważna, by się przeciwstawić- rzuciłam sucho.
- To już zostawię Tobie. A teraz pozwól, że Cię zostawię, bo spóźnię się na spotkanie.
- Zależy Ci na nim tak samo, jak mnie na rozmowie z Tobą. pozwól, więc, że Cię odprowadzę.
Kobieta nie przeciwstawiał się. Nawet nie zdążyła. Chwyciłam ją pod ramię i wyprowadziłam z posesji.
- A więc, gdzie idziemy?- spytałam, prowadząc nas przed siebie.


<Anette? Dokąd się wybieramy?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz