Deszcz lał się strugami z nieba, a mroźny wiatr złowieszczo gwizdał w
zakamarkach zabudowań. Ludzie, zarówno ci gustujący w świeckich
zwyczajach, jak i tych pochodzących prosto z dwudziestego pierwszego
wieku, krzątali się niespokojnie po ulicach, wracając ze spacerów czy
też po prostu z pracy. Damy przynależne do Anticos, przyodziane w
jedwabne suknie, mieniące się raz za czas drogimi kamieniami, trzymały
jedną dłonią skrawek materiału, a drugą parasolkę, nie chroniącą, mimo
wszystko, przed kapryśną pogodą.
Szczelniej okryłam się granatową deszczówką, upychając przemoczone
kosmyki ciemnych włosów pod wodoodporny materiał. Był późny wieczór,
może koło pół do dziewiątej. Ja jakby nigdy nic przechadzam się
chodnikiem, wybierając do tego wręcz najlepsze warunki atmosferyczne. W
adidasach chlupała woda i miałam też wrażenie, że i kurtka przestaje
spełniać swoje zadanie.
Korzystając z nadarzającej się okazji, zwinnie wskoczyłam pod tunel
prowadzący na podwórze jakiejś kamienicy. Zawsze dodatkowa ochrona.
Oparłam się o zbudowaną z cegiełek ścianę, zsunęłam kaptur z głowy i
odruchowo spojrzałam za siebie. Gdzieś w mroku malowały się zarysy
okien, przez które biło ciepłe światło żyrandoli. Sam fakt, że trzy
czwarte populacji gnieździ się w swoich ciepłych mieszkankach dodatkowo
pogorszył mój i tak nadpsuty humor.
Kwadrans kryłam się w przejściu, lecz nic nie zapowiadało, że chmury się
rozejdą. Teraz było już całkiem pusto, zostałam kompletnie sama, nie
licząc bezpańskiego psa, równie zagubionego i przemoczonego jak ja.
Koniec końców przemógł strach, podbiegł do mnie i przysiadł na ogonie,
uznając moje towarzystwo za ostateczność.
- Też ci zimno, co mały? - rzuciłam po chwili, delikatnie się
uśmiechając. Kudłaty czworonóg przekrzywił łeb na bok, wpatrując się we
mnie parą czarnych jak węgielki oczu. Mruknął coś po swojemu i powrócił
do obserwowania płynącej strużkami po ulicy wody.
Wtedy gdzieś w bladym blasku latarni ukazały się zarysy czyjejś
sylwetki. Kobieta, odziana w wyjątkowo szykowną (zapewne też drogą)
suknię szybkim krokiem zmierzała ku mnie, a raczej ku ów tunelowi.
Równie okrutnie potraktowana przez deszcz jak ja odnalazła suchy skrawek
wolnego miejsca.
Nie wiedziałam czy próba rozmowy z jedną z Anticos nie skończy się
kolejną osobą jeszcze bardziej zrażoną do ludzi pozostających przy
nowoczesności. Mimo wszystko zdecydowałam się zaryzykować. Miejmy
nadzieję, iż jednym pytaniem nie rozpętam wojny.
- Paskudna ta pogoda, prawda? - zaczęłam żywo, starając się zachować
pogodny ton. - Już dawno takiego buntu z jej strony nie było.
Nieznajoma spojrzała na mnie, lecz z jej wzroku nie mogłam wyczytać
kompletnie nic. Zaprzestałam więc wpatrywania się w brunetkę i zajęłam się
wyczekiwaniem na odpowiedź.
<Anette?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz