sobota, 18 października 2014

Od Joanne

Deszcz lał się strugami z nieba, a mroźny wiatr złowieszczo gwizdał w zakamarkach zabudowań. Ludzie, zarówno ci gustujący w świeckich zwyczajach, jak i tych pochodzących prosto z dwudziestego pierwszego wieku, krzątali się niespokojnie po ulicach, wracając ze spacerów czy też po prostu z pracy. Damy przynależne do Anticos, przyodziane w jedwabne suknie, mieniące się raz za czas drogimi kamieniami, trzymały jedną dłonią skrawek materiału, a drugą parasolkę, nie chroniącą, mimo wszystko, przed kapryśną pogodą.
Szczelniej okryłam się granatową deszczówką, upychając przemoczone kosmyki ciemnych włosów pod wodoodporny materiał. Był późny wieczór, może koło pół do dziewiątej. Ja jakby nigdy nic przechadzam się chodnikiem, wybierając do tego wręcz najlepsze warunki atmosferyczne. W adidasach chlupała woda i miałam też wrażenie, że i kurtka przestaje spełniać swoje zadanie.
Korzystając z nadarzającej się okazji, zwinnie wskoczyłam pod tunel prowadzący na podwórze jakiejś kamienicy. Zawsze dodatkowa ochrona. Oparłam się o zbudowaną z cegiełek ścianę, zsunęłam kaptur z głowy i odruchowo spojrzałam za siebie. Gdzieś w mroku malowały się zarysy okien, przez które biło ciepłe światło żyrandoli. Sam fakt, że trzy czwarte populacji gnieździ się w swoich ciepłych mieszkankach dodatkowo pogorszył mój i tak nadpsuty humor.
Kwadrans kryłam się w przejściu, lecz nic nie zapowiadało, że chmury się rozejdą. Teraz było już całkiem pusto, zostałam kompletnie sama, nie licząc bezpańskiego psa, równie zagubionego i przemoczonego jak ja. Koniec końców przemógł strach, podbiegł do mnie i przysiadł na ogonie, uznając moje towarzystwo za ostateczność.
- Też ci zimno, co mały? - rzuciłam po chwili, delikatnie się uśmiechając. Kudłaty czworonóg przekrzywił łeb na bok, wpatrując się we mnie parą czarnych jak węgielki oczu. Mruknął coś po swojemu i powrócił do obserwowania płynącej strużkami po ulicy wody.
Wtedy gdzieś w bladym blasku latarni ukazały się zarysy czyjejś sylwetki. Kobieta, odziana w wyjątkowo szykowną (zapewne też drogą) suknię szybkim krokiem zmierzała ku mnie, a raczej ku ów tunelowi. Równie okrutnie potraktowana przez deszcz jak ja odnalazła suchy skrawek wolnego miejsca.
Nie wiedziałam czy próba rozmowy z jedną z Anticos nie skończy się kolejną osobą jeszcze bardziej zrażoną do ludzi pozostających przy nowoczesności. Mimo wszystko zdecydowałam się zaryzykować. Miejmy nadzieję, iż jednym pytaniem nie rozpętam wojny.
- Paskudna ta pogoda, prawda? - zaczęłam żywo, starając się zachować pogodny ton. - Już dawno takiego buntu z jej strony nie było.
Nieznajoma spojrzała na mnie, lecz z jej wzroku nie mogłam wyczytać kompletnie nic. Zaprzestałam więc wpatrywania się w brunetkę i zajęłam się wyczekiwaniem na odpowiedź.

<Anette?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz