wtorek, 14 października 2014

Od Anette - CD Alice

Jakże zabawny był stosunek do świata tej kobiety. Po prostu chwyciła mnie pod ramię, jakby była to najzwyklejsza rzecz na świecie. Spojrzałam raz jeszcze w mój notatnik i stwierdziłam, że musimy użyć windy. Skierowałam się tam prawie natychmiast, coraz bardziej martwiąc się o godzinę. Nacisnęłam szybko przycisk i po chwili, skrzypiąc odrobinę nadjechał nasz środek lokomocji. Nie lubiłam takich wynalazków i czułam się tam nieswojo. Nie wybrałam jednak schodów, bo były po prostu zniszczone. Szybko dostałyśmy się na 8 piętro. Szukałam chwilę drzwi z mosiężną kołatką w kształcie lwa, aż w końcu znalazłam. Uśmiechnęłam się do dziewczyny i zdjęłam jej kaptur z głowy. Dałam jej też moją szminkę i przymocowałam do jej bluzki wytworny kołnierz. 
- Po co to wszystko?- zapytała, malując się. 
- Idziesz ze mną. Skoro już się uczepiłaś.- machnęłam lekceważąco ręką a następnie z mocno bijącym sercem zastukałam w drzwi. Po chwili otworzyłam je i ujrzałam bardzo długi stół z wieloma miejscami. Zajęłam pierwsze wolne i zaczęłam wyciągać z mojej torby papiery potrzebne do mojego wystąpienia. Kątem oka dojrzałam mojego ojca, niestety tylko na obrazie. Uśmiechał się, jakby zachęcał mnie do działania. Spojrzałam na kobietę, która usadowiła się miejsce przy mnie. Wszyscy patrzyli na nią i szeptali między sobą. Postanowiłam więc wstać i rozwiać wszelkie wątpliwości.
- Drodzy państwo, kobieta która zasiada po mej prawej stronie przybyłą wraz ze mną. Nazywa się...- milknęłam, bo zdałam sobie sprawę, że ów kobieta nie przedstawiła mi się jeszcze. Na szczęście ta szybko wstała i załatwiła sprawę za mnie, mówiąc:
- Alice Craven. Bardzo mi przyjemnie, że mogę być członkinią tego spotkania.- usiadłam, już spokojna. Rozłożyłam swoje papiery i wyszukałam wzrokiem różnych przedstawicieli Anticos. Wreszcie wstał przewodniczący Rady i wygłosił swoją bardzo długą i bardzo nudną mowę. Gdy usłyszałam brawa, wstałam szybko i uśmiechnęłam się promiennie.
- Dziękuję za to wspaniałe przemówienie, panie Richardson. Jestem tutaj jako przedstawicielka prezydenta, jak zapewne państwo wiecie.- wzięłam karki w dłonie i zaczęłam czytać mój program. Wydawało mi się, że trwało to całą wieczność, ale starałam się opowiadać z charyzmą, by nie zrobić tacie wstydu. Usiadłam przy wielkich brawach, co jakoś mnie nie zaszczyciło. Mi zawsze by klaskali. Potem jak zwykle mówiliśmy o problemach z Invencionami ale i tak nie podjęliśmy żadnej decyzji, więc tylko straciłam czas. Następnie wścibscy dziennikarze chcieli z nami udzielać wywiady, lecz złapałam Alice za rękę i przemknęłam z nią niezauważona. Szybko odpięła kołnierz i nałożyła swój kaptur na głowę. Wyszłyśmy na ulicę. Ludzie patrzyli na nas, ale nie widziałam prawie żadnych Anticos. Prawda była taka, że było nas coraz mniej. Wszyscy wybierali Invencionów, każdy po jakimś czasie od nas odchodzi. Spojrzałam na grupę patrzącą się prosto na nas.  Składała się głównie z nastolatków i to niezbyt ambitnych. Śmiali się głośno i wytykali nas palcami. Zauważyłam, że drą plakat. Kiedy zobaczyłam jaki, serce zabiło mi w krtani. Był to plakat zachwalający Anticos i namawiający do dołączenia do nas. Podeszłam śmiało do grupki i wyrwałam im plakat z rąk.
- No patrzcie, znalazła się obrończyni tych staroci!- grupa odpowiedziała mu gromkim śmiechem, który jeszcze bardziej mnie zdenerwował. Spojrzałam nienawistnym wzrokiem na młodzieńca i wymierzyłam mu siarczysty policzek. Wszyscy zamarli, bo zadrapałam mu jego lico. Ten spojrzał na mnie z głupawym uśmiechem, za co przywaliłam mu jeszcze w nos. Tym razem widocznie go bolało, ale nadal stał, walcząc o honor. Kopnęłam go więc z całej siły w łydkę, a następnie pociągnęłam za ramię, by upadł na bruk. Uśmiechnęłam się z tryumfem. Niech się uczą jak się postępuje z takimi jak oni. Rozumiałam, że mogą sobie być Invencionami, ale na obrażanie Anticos nie pozwolę. Nigdy. 
- Ktoś jeszcze chętny?- zapytała Alice stojąca koło mnie. Na przód tłumku wyszedł największy obiekt westchnień damskiej części grupy. Przemówił swoim cienkim głosikiem, jednak wydawał się na niezwykle odważnego.
- Czemu go pobiłyście?! Nie macie prawa!- zakrzyknął, a jego ton miał wskazywać naburmuszenie i wściekłość. Skinęłam głową w stronę Alice a ta pięknym kopniakiem go załatwiła. Podczas gdy tamci zwijali się z bólu, my odeszłyśmy, dość zniesmaczone traceniem takiej ilości czasu. Bałam się jednak trochę, że ktoś to zauważył i mógł donieść memu ojcu, lub, co gorsza, prasie.

<Alice? Co teraz?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz